گفتم اگر خدا بودم دانه های اشک های تو را ستاره میکردم و سنجاق میزدم به گوش نازک آسمان ، آن وقت شب های روشن میشد جبران مرواریدِ اشک های تو ، گفت حالا که خدا نیستی! گفتم پس اشک میشوم که سیلِ صورتت مرا با خود ببرد!